Mezcalita in een rocksglas met zout-chilirand en een partje limoenBoston shaker
De aarde en de rook van Oaxaca
Terwijl tequila industrieel wordt gestoomd in autoclaven, wordt mezcal in dorpen in de Mexicaanse staat Oaxaca al eeuwenlang ambachtelijk geproduceerd. De harten van de agaveplant (piñas) worden dagenlang geroosterd in met vulkanische stenen beklede aardovens onder een laag aarde. Dit traditionele proces geeft het distillaat zijn onmiskenbare rokerige, aardse en minerale karakter.
Tot het begin van de eenentwintigste eeuw was mezcal buiten Mexico nauwelijks verkrijgbaar. Met de opkomst van single-village mezcal (geïntroduceerd door pionier Ron Cooper van Del Maguey) begonnen barmannen in New York, Londen en San Francisco te experimenteren met mezcal in klassieke cocktails.
De geboorte van de Mezcalita
De vervanging van tequila door mezcal in de klassieke Margarita bleek een schot in de roos. De combinatie van rokerige agave, fris limoensap en de subtiele zoetheid van Cointreau bood een gelaagdheid die barliefhebbers direct aansprak. In hedendaagse Nederlandse cocktailbars is de Mezcalita uitgegroeid tot een van de meest bestelde moderne cocktails.
